برای کمک به بچه‌های سرطانی، روش‌های درمانی برای آن‌ها را بدانیم!(بخش اول)

امروزه به علت پیشرفت در درمان، بیش از ۸۰ درصد از کودکان مبتلا به سرطان حداقل ۵ سال زندگی می‌کنند. اما درمان‌هایی که به این کودکان کمک می‌کند تا سرطان آن‌ها ادامه نیابد، می‌تواند مشکلات سلامتی را نیز در آینده ایجاد کند. برای کمک به بچه های سرطانی بهتر است با این عوارض جانبی بر سلامتی آن‌ها آشنا شویم.

اکثر عوارض جانبی در طول درمان و یا فقط پس از درمان ظاهر می‌‎شوند و طی یک زمان کوتاه بعد از آن برطرف می‌شوند. اما برخی از مشکلات ممکن است از بین نروند و یا ممکن است تا ماه‌ها یا سال‌ها بعد از درمان نشان داده نشوند. این مشکلات عوارض جانبی دیررس بعد از درمان نامیده می‌شوند. از آنجایی که امروزه بیشتر کودکانی که به سرطان مبتلا هستند از خطر مرگ نجات یافته و به دوران بزرگسالی راه پیدا می‌کنند، این عوارض بعد از درمان و مراقبت‌های طولانی مدت به یکی از تحقیقات و تمرکزهای اصلی محققان تبدیل شده است.

پیگیری دقیق بعد از درمان سرطان به پزشکان کمک می‌کند تا هر چه زودتر اثرات دیررس را پیدا و درمان کنند. برنامه پیگیری به بسیاری از موارد بستگی دارد، از جمله نوع سرطانی که کودک داشته است، درمان‌های مورد استفاده، خطر اثرات دیررس از این درمان‌ها، و عوامل دیگر مانند سن بیمار، مقدار شیمی درمانی یا تابش داده شده، و مدت زمانی که از طول درمان کودک گذشته است.

کمک به بچه های سرطانی و عوارش جانبی دیررس در طی دوره های درمانی

آیا فرزند من بعد از درمان سرطان در معرض اثرات دیررس خواهد بود؟

درمان سرطان هر کودک منحصر به فرد است. درمان‌های مورد استفاده از کودک به کودک و از یک نوع سرطان به نوع دیگر متفاوت است. چیزهای دیگری که می‌توانند بر ریسک‌های این موضوع تاثیر بگذارند عبارتند از:

  • نوع سرطان
  • قسمتی از بدن که درگیر سرطان شده است.
  • زمانی که کودک درمان شده است، چند سال داشته است.
  • سلامت کلی کودک قبل از سرطان

ساختار ژنتیکی کودک

اثرات دیررس ناشی از آسیب‌هایی است که درمان سرطان به سلول‌های سالم بدن وارد می‌کند. اکثر اثرات دیررس ناشی از شیمی درمانی یا پرتو درمانی است. عمدتا جراحی نیز می‌تواند منجر به تأثیرات دیررس شود.

شیمی درمانی

کمک به بچه های سرطانی و عوارش جانبی دیررس در طی دوره های درمانی

شیمی درمانی استفاده از داروها برای کشتن سلول‌های سرطانی است. اما داروهای شیمی درمانی می‌تواند به سلول‌های طبیعی آسیب برساند، که می‌تواند باعث عوارض جانبی کوتاه مدت و طولانی مدت شود. آسیب شیمی درمانی به سلول‌های به سرعت در حال تقسیم می‌تواند عوارض جانبی مانند کم شدن تعداد گلبول‌های قرمز، حالت تهوع، اسهال، یا ریزش مو را در طول درمان به دنبال داشته باشد. این عوارض جانبی کوتاه مدت معمولا با گذشت زمان از بین می‌روند.

از طرف دیگر آثار طولانی مدت ممکن است در سال‌های آینده خود را نشان بدهند. اینگونه تصور کنید که اکنون کل بدنِ یک کودک در حال رشد است. این به این معناست که بسیاری از سلول‌های طبیعی و نرمال بدن کودک با سرعت بیشتری نسبت به بک فرد بزرگسال در حال رشد و تقسیم شدن هستند. برخی از داروهای شیمی درمانی ممکن است به این سلول‌های کودکان آسیب برساند و آن‌ها را از رشد طبیعی و منطقی خود باز دارند.

پرتو درمانی

کمک به بچه های سرطانی و عوارش جانبی دیررس در طی دوره های درمانی

پرتو درمانی با استفاده از پرتوهای پر انرژی (مانند اشعه ایکس) برای کشتن سلول‌های سرطانی و کوچک شدن تومورها استفاده می‌شود. تابش ممکن است از خارج از بدن (اشعه خارجی) یا از مواد رادیواکتیو قرار داده شده در داخل بدن یا در کنار تومور (تشعشع داخلی یا ایمپلنت) باشد. تابش گاهی اوقات همراه با درمان‌های دیگر مانند قبل یا بعد از جراحی یا همراه با شیمی درمانی استفاده می‌شود. برای بعضی‌ها ممکن است درمان اصلی باشد.

همانند شیمی درمانی، پرتو درمانی می‌تواند سلول‌های طبیعی و همچنین سلول‌های سرطانی را تحت تاثیر قرار دهد. ممکن است برخی از اندام‌ها و قسمت‌های بدن نسبت به برخی دیگر بیشتر تحت تأثیر تابش قرار بگیرند. بدن کودکان جوان‌تر حساسیت بیشتری نسبت به اثرات تابش دارد. بعضی از کودکان در معرض خطر بیشتری برای عوارض جانبی هستند. به عنوان مثال، کودکان مبتلا به شکل ارثی رتینوبلاستوما (سرطان چشم) حساسیت بیشتری نسبت به اثرات تابش دارند.

عمل جراحي

کمک به بچه های سرطانی و عوارش جانبی دیررس در طی دوره های درمانی

جراحی بخش مهمی از درمان برای بسیاری از سرطان‌ها است. همانند سایر انواع درمان، اثرات احتمالی درازمدت جراحی بستگی به تعدادی از عوامل مختلف دارد.

در برخی موارد، جراحی ممکن است نسبتا جزئی باشد و ممکن است چیزی بیش از یک اثر زخم نباشد. در شرایط دیگر ممکن است نیاز به  جراحی گسترده‌تری باشد و نیاز به از بین بردن یا خارج کردن بخشی یا تمام ارگان یا حتی اندام باشد. پزشکان بهترین کار را برای محدود کردن اثرات جراحی می‌کنند، و سعی می‌کنند بین برداشتن و خارج کردنِ تمام سرطان و بیرون آوردنِ کمترین بافت‌های سالم از بدن تعادل برقرار کنند.

کودکان جوان‌تر که بدن آن‌ها هنوز هم فعالانه رشد می‌کند، ممکن است در بعضی از عمل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های جراحی بیشتر از کودکان بزرگتر که بدنشان حدودا رشدِ کاملش را کرده است، تحت تاثیر قرار گیرد.

***ادامه‌ی این مطلب مهم به زودی در مطالب آتی با شما در میان گذاشته می‌شود.***

لغو پاسخ

آدرس پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد